Filmy

Bohaterem filmu jest młody poeta. Leczącego się w szpitalu psychiatrycznym mężczyznę poznajemy poprzez jego sny, obsesje, urojenia i lęki. Zanurzone w szpitalną rzeczywistość powidoki przeszłości są wiwisekcją złożonej psyche, rodzajem przekroju przez mózg. Majewski przekonuje, że świat imaginacji jest dużo bogatszy od rzeczywistości. Można nie ruszać się z miejsca, a jednocześnie żyć intensywnie. Symultaniczny przepływ obrazów i wydarzeń wyznacza nowe wymiary narracji filmowej odrzucającej linearność i dialogi. Nie padają tu żadne słowa, a pomocą w doświadczeniu całości jest tylko muzyka i kreacyjnie zbudowany dźwięk. Pomimo tego widz łapie się na bezustannej konfabulacji - bowiem w zależności od skojarzeń ze swoimi doświadczeniami, odkrywa różne wersje wydarzeń i motywów, niczym bohater „Ogrodu o Rozwidlających się Ścieżkach” Borgesa.

Premierze filmu zaplanowanej na 13 kwietnia 2007 roku towarzyszyła videoinstalacja „KrewPoety”. Pokazywana m.in. w Wenecji, Londynie, Buenos Aires i Paryżu pojawiła się także w Warszawie, Krakowie (Muzeum Narodowe), Szczecinie, Wrocławiu oraz w Łodzi. Do Wrocławia „Krew poety” zawitała po raz drugi: premierowe pokazy miały miejsce w czasie szóstej edycji Festiwalu Filmowego ERA NOWE HORYZONTY.

English

Festivals: Locarno, Valencia, Göteborg, Istanbul, Seattle, Tokio.

Playing at: Berkeley Art Museum; Wexner Center for the Arts, Cleveland; Portland Art Museum; Art Institute of Chicago; Honolulu Academy of Arts; Pacific Cinematheque, Vancouver; UCLA Film Archive, Los Angeles; University of Colorado, International Film Series, Boulder; Image Forum, Kyoto; Aichi Arts Center, Nagoya; Yokohama Museum of Art; Hokkaido Museum of Modern Art, Sapporo.

The film began its life as an installation of interrelated video art features, entitled Blood of a Poet that opened Lech Majewski retrospective at the Museum of Modern Art in New York on May 3, 2006. Rejecting dialogue and chronology it marked an innovative approach to the traditional narration: simultaneous flow of images, events, and visual associations created a cross-section of a human consciousness.

Based on this cycle, Lech Majewski assembled a full lengths feature, Glass Lips, telling the story of a young poet at odds with himself and with the world. After the death of his mother - although the possibility of "after" is always, in Glass Lips, relative - the young poet finds himself shut away in a psychiatric ward. From his isolation he sees his mother, his violent father and his father's lovers. Through this process of remembering, the visions overlap and communicate with one another, continually asking the viewer to develop a new method of interpretation.

Majewski fashioned the film from 33 video art pieces originally created for a gallery installation, each one a striking gem.
Barbara Scharres, Chicago Art Institute

One of the most unusual, beautiful films of the year.
V.A. Musetto, New York Post

Those who revel in Majewski's stunning imagery and brilliant compositions can also find their bliss herein. Personal, political, and ultimately affecting.
Jason Sanders, Berkeley Art Museum

Glass Lips exerts a chilly fascination from minute to minute... Experimental pic by noted Polish-born artist-filmmaker is a harshly beautiful, dialogue-free meditation on the indelible influence of childhood trauma.
Joe Leydon, Variety